Ο Παραμυθάς

Έγινε πρόεδρος έχοντας το ισχυρότερο δυνατόν μέσο: έναν εν ενεργεία πρωθυπουργό. Εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το βαρύ του όνομα, την παντελή απουσία δημοκρατικής κουλτούρας εντός του κόμματος του και την ευνοϊκή για κείνον συγκυρία(προερχόταν από το Υπουργείο Εξωτερικών)και βέβαια το γεγονός πως ο τότε πρωθυπουργός του χρωστούσε "χάρη", για τη δική του ανάληψη της ηγεσίας του κινήματος, 8 χρόνια νωρίτερα.

Από την αρχή, οι απαιτήσεις των οπαδών του ήταν υψηλές, ένεκα μιας, ήδη από καιρό, προδιαγεγραμμένης ήττας. "Γιώργο προχώρα, άλλαξέ τα όλα!", του ζητούσαν όλοι, σχεδόν γονυπετείς. Τελικά το 2004, η ήττα τόσο στις εθνικές όσο και στις ευρωπαϊκές εκλογές που ακολούθησαν σύντομα, δεν απεφεύχθη. Και ήταν οδυνηρή και τις δύο φορές.

Τους μήνες και τα χρόνια που ακολούθησαν, ο νέος αρχηγός , καίτοι αρχικά ενεμφανίσθη -δικαίως ή αδίκως- ως "Μεσσίας" τόσο από τους άμεσους συνεργάτες του και τους οπαδούς του κόμματός του, όσο και -κυρίως- από τα φιλικώς προσκείμενα σε αυτόν Μέσα, απέτυχε παταγωδώς -δεν τόλμησε- να αναλάβει το κόστος προσωπικών πρωτοβουλιών και σκληρών αποφάσεων, που θα έδιναν το δικό του στίγμα και κυρίως, θα προσέδιδαν στο κόμμα του φρέσκο αέρα, μια πνοή ανανέωσης, αναγέννησης και αλλαγής νοοτροπίας. Για την ακρίβεια, δεν επιχείρησε καμία σημαντική αλλαγή ούτε στα πρόσωπα ούτε βέβαια στη νοοτροπία τους, βάσει της οποίας είχαν μάθει να λειτουργούν, όντας και ο ίδιος στα χρόνια της κυβερνητικής του θητείας, "εις εξ αυτών".

Εκλεγμένος αλλά δίχως ουσιαστική δημοκρατική νομιμοποίηση, "ελέω Θεού" δηλαδή Κώστα Σημίτη και δεκάδων προεκλογικών δημοσκοπήσεων, υπήρξε τελικά αδύναμος και όχι "παντοδύναμος ηγέτης" - ενός κόμματος που, τον αποδέχθηκε μεν με ικανοποίηση αλλά μάλλον από ψυχρή σκοπιμότητα και όχι με την ψυχή και την καρδιά του. Δίχως τη στόφα του μεγάλου πολιτικού, πόσω μάλλον του ηγέτη, ένα ολόκληρο κόμμα έπεισε εαυτόν -ας είναι καλά και οι δημοσκοπήσεις επαναλαμβάνω...- πως απέναντι σε έναν Καραμανλή, ένας Παπανδρέου θα μπορούσε να σταθεί με επιτυχία.

Όμως άλλο ο Γιόχαν Κρόϊφ και άλλο γιός του που υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής...

Γνωστός για το περιορισμένο πολιτικό του αισθητήριο και τη ρητορική του "δεινότητα" από προηγούμενες θητείες, επιβεβαίωσε τον εαυτό του -και τους πολιτικούς αντιπάλους του- ακολουθώντας τον εύκολο δρόμο, την πεπατημένη. Αυτή, που ήδη είχε στοιχήσει με δύο βαριές ήττες το κόμμα του. Επενδύοντας για άλλη μία φορά στην λογική(;) της "δεξιάς παρένθεσης"... Κι επειδή τα απίθανα σενάρια δεν επαναλαμβάνονται τακτικά -εξ ου και "απίθανα"- όταν μάλιστα έχουν ήδη προκύψει στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, το σενάριο αυτό δεν καρποφόρησε(οποία έκπληξις...). Νέα ήττα ή και ήττες, αν προτιμάτε -εφόσον υπολογίσει κανείς και τις δημοτικές εκλογές που είχαν προηγηθεί και που σαφώς, αφήνουν πάντα μια συγκεκριμένη -αν και ομιχλώδη- εντύπωση.

Μετά και από την 4η στη σειρά εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ τον περασμένο Σεπτέμβριο και την πλέον αναπάντεχη σε διαστάσεις, ο "μια φορά και έναν καιρό" 'Μεσσίας', μετετράπει εν μία νυκτί, από μία σημαντική μερίδα οπαδών και στελεχών του κόμματός του, σε "αποδιοπομπαίο τράγο"... Και παρότι αρχικά, όλα έδειχναν ότι "μετρούσε μέρες" στην αρχηγία του κόμματος, τελικά πέτυχε -χάρη και στις γκάφες αλλά και το "φιζίκ" του εσωκομματικού του αντιπάλου- να πείσει την πλειοψηφία και να παραμείνει αρχηγός. "Τώρα ξέρω τί πρέπει να κάνω!", είπε τότε, ομολογώντας επί της ουσίας, την αδυναμία του να κάνει πράξη όσα του ζητούσε εξ αρχής η κομματική του βάση. Όσον αφορά την παταγώδη αποτυχία της αντιπολιτευτικής τακτικής τού "όχι σε όλα", δηλαδή της καθολικής απαξίωσης κάθε κυβερνητικής πρωτοβουλίας, δεν βρήκε να πει ούτε μία λέξη. Προφανώς θεώρησε πως δεν υπήρχε κανένας λόγος αλλαγής στρατηγικής...

Από την επανεκλογή του το Νοέμβριο του 2007, έχουν περάσει πια 10 μήνες. Είμαι βέβαιος πως κανείς καλόπιστος πολιτικός αναλυτής δεν έχει μπορέσει να διακρίνει έκτοτε κάτι το συνταρακτικά καινούργιο στο πολιτικό προφίλ του Γεωργίου Παπανδρέου, στην πολιτική του, τις εσωκομματικές του επιλογές και αποφάσεις. Για άλλη μια φορά, ο κύριος Αλτσχάιμερ το έκανε το θαύμα του και μετά το "άλλαξε τα όλα", μοιάζει να έχει θαφτεί στη λήθη και το περισυνό "τώρα ξέρω". Όλα μοιάζουν να κυλούν στο γνώριμο από τη δεκαετία του '70 αλλά και του '80, παπανδρεϊκό μοτίβο: μαύρη αντίδραση απέναντι στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες, πλήρης απουσία διάθεσης για διάλογο, σύνθεση ή έστω συνενόηση με την κυβέρνηση, χρησιμοποίηση μεθόδων τύπου "Λαλιώτη", με "αιχμή του δόρατος" αυτή τη φορά, τον κύριο Καρχιμάκη.

Και το παραμύθι, δεν φαίνεται να έχει τέλος.