ΜΑΡΤΙΟΣ 2009
Η λαίλαπα της οικονομικής κρίσης χτυπά πλέον την πραγματική οικονομία: την αγορά, τις επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους. Βιώνουμε καταστάσεις ασύλληπτες για τον "μέσο νου"(πού υπάρχει όσο και ο "μέσος πολίτης"...), πριν από λίγους μόλις μήνες. Η ανεργία δείχνει τα δόντια της και οι τράπεζες, αυτή η "ιερή αγελάδα" κάθε καπιταλιστικού συστήματος, που κανείς δεν τολμά να πειράξει, έχουν κλείσει τις στρόφιγγες. Το χρήμα πλέον σπανίζει.
Υποτίθεται πως κάτι ανάλογο είχε συμβεί και το 1929-30, με το μεγάλο "κραχ" του χρηματιστηρίου της Αμερικής. Μα αυτή τη φορά και χάρη στην παγκοσμιοποιήση των αγορών και του χρήματος, η κρίση λειτουργεί με τη λογική του "ντόμινο": καθώς η μία αγορά εξαρτάται από την άλλη, όλες γίνονται αποδέκτης των συνεπειών ολίγων απλήστων τραπεζιτών που με τις αλόγιστες πρακτικές τους, τείνουν να χρεωκοπήσουνε το σύμπαν.
Πάντοτε σε αυτές τις περιπτώσεις, το "μάρμαρο" καλείται να το πληρώσει εκείνος που φταίει λιγότερο -ή και καθόλου. Ο απλός πολίτης. Ο "μέσος" πολίτης... Γι' αυτό κι εγώ, από σήμερα αλλάζω όνομα στο παρόν blog, μέχρις ότου η κρίση ξεπεραστεί και για παν ενδεχόμενο...:-)
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2009
What A Wonderful World
Καλημέρα
Σκέφτομαι πως πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία "ανάρτηση". Κι έτσι είπα να γράψω κάτι. Τί όμως...(σσσσσ.... σκέφτομαι...)
Επικέφτηκα πριν από λίγα λεπτά, το μπλογκ γνωστής ηθοποιού και βρέθηκα αντιμέτωπος ξανά με όλα εκείνα που με κάνουν να αισθάνομαι αηδία για τον πλανήτη Γη. Μία αυτό μπλογκ και μία η ταινία "Slumdog Millionaire", με έκαναν να καταλάβω -ξανά, μετά από καιρό- ότι τελικά δεν είναι μόνον η Αφρική με τα απίθανα προβλήματα -ούτε και είναι ίσως η χειρότερη περίπτωση. Το δράμα του ανθρώπου -του κάθε ανθρώπου- παίρνει απίθανες διαστάσεις ειδικά όταν η αθλιότητα του συνορεύει στην κυριολεξία με τη χλιδή, την ευδαιμονία ή έστω την άνεση του γείτονα.
Αποφάσισα να βοηθήσω προσφέροντας μερικά ρούχα. Να αποτινάξω από πάνω μου στα γρήγορα την όποια "ευθύνη" μού αναλογεί και να επιστρέψω έτσι "ήσυχος" στον προσωπικό μου μικρόκοσμο(δεν είμαι ποτέ "ήσυχος" αλλά λέμε...).
Ο οποίος πάντως προσωπικός μου μικρόκοσμος είναι κι αυτός από άλλο ανέκδοτο.
(όχι, δεν χρειάζομαι τα ρούχα σας...)
Σκέφτομαι πως πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία "ανάρτηση". Κι έτσι είπα να γράψω κάτι. Τί όμως...(σσσσσ.... σκέφτομαι...)
Επικέφτηκα πριν από λίγα λεπτά, το μπλογκ γνωστής ηθοποιού και βρέθηκα αντιμέτωπος ξανά με όλα εκείνα που με κάνουν να αισθάνομαι αηδία για τον πλανήτη Γη. Μία αυτό μπλογκ και μία η ταινία "Slumdog Millionaire", με έκαναν να καταλάβω -ξανά, μετά από καιρό- ότι τελικά δεν είναι μόνον η Αφρική με τα απίθανα προβλήματα -ούτε και είναι ίσως η χειρότερη περίπτωση. Το δράμα του ανθρώπου -του κάθε ανθρώπου- παίρνει απίθανες διαστάσεις ειδικά όταν η αθλιότητα του συνορεύει στην κυριολεξία με τη χλιδή, την ευδαιμονία ή έστω την άνεση του γείτονα.
Αποφάσισα να βοηθήσω προσφέροντας μερικά ρούχα. Να αποτινάξω από πάνω μου στα γρήγορα την όποια "ευθύνη" μού αναλογεί και να επιστρέψω έτσι "ήσυχος" στον προσωπικό μου μικρόκοσμο(δεν είμαι ποτέ "ήσυχος" αλλά λέμε...).
Ο οποίος πάντως προσωπικός μου μικρόκοσμος είναι κι αυτός από άλλο ανέκδοτο.
(όχι, δεν χρειάζομαι τα ρούχα σας...)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
