Too little, too late

Έπρεπε να καεί το σύμπαν, να χάσει η ΝΔ το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις, για να βγει ένας πρωθυπουργός και να αναλάβει την ευθύνη για ένα σκάνδαλο. Έστω κι έτσι, είναι μια μικρή, πρωτοφανής για τα πολιτικά δεδομένα της χώρας μας, πρόοδος.

Το θέμα είναι ότι κανείς δεν έχει πια το κουράγιο να βγει και να του πει "μπράβο". Αυτά που αλλού θεωρούνται αυτονόητα(η ανάληψη των ευθυνών), εδώ μόλις που τα ανακαλύπτουμε..

Παραμυθάς Νο2

"Εμπρός για να γυρίσουμε σελίδα! Δεν είναι αυτή η Ελλάδα που μας αξίζει!"

Τάδε έλεγε ο σημερινός πρωθυπουργός, 4.5 χρόνια πριν. "Επανίδρυση του Κράτους", ήταν το κορυφαίο του σύνθημα. Δυστυχώς, ως είθισται με τα πολιτικά μας "κελεπούρια", επρόκειτο για σύνθημα-φωτοβολίδα, κενό περιεχομένου.

4 χρόνια(3.5) δεν κουνήθηκε φύλλο. Και μετά το 2007, πάλι δεν κινείται φύλλο! Η κυβέρνηση της απραξίας και των σκανδάλων, κοιμάται κι ονειρεύεται.

Από χθες, όλη η χώρα, από την Κομοτηνή μέχρι και την Κρήτη, καίγεται από τις διαμαρτυρίες των νέων, των κουκουλοφόρων, των "γνωστών-αγνώστων". Και τό κράτος(το ποιό;), παρακολουθεί από μια γωνιά να καταστρέφονται περιουσίες σε κάθε μεγάλη πόλη. Όχι. Αστυνομία δεν υπάρχει. Κράτος να επιβάλλει την τάξη, δεν υφίσταται.

Από τον πιο απλό πολίτη μέχρι τον πρωθυπουργό, είμαστε μια χώρα-θεατής. Ευθύνες έχουμε όλοι μας, αλλά κυρίως εκείνοι που ανέλαβαν να οδηγήσουν το εθνικό καράβι. Και δυστυχώς, πορευόμαστε από ξέρα σε ξέρα...

Μετά την 20ετή κυβερνητική αναλγησία του ΠΑΣΟΚ και τα δικά του ουκ ολίγα σκάνδαλα(Κοσκωτάς, Αγορά του Αιώνα, Χρηματιστήριο, Πόρτο-Καρράς κλπ), ήρθαν οι "μπλε" να δώσουν "ρέστα" ανευθυνότητας και υποκρισίας.

Το συμπέρασμα είναι εξίσου απλό όσο και πικρό: δεν υπάρχει κανείς σήμερα στα πολιτικά πράγματα, που να νοιάζεται στα σοβαρά αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Τα δύο κόμματα εξουσίας, έπειτα από 34 χρόνια εναλλαγής και νομής της εξουσίας, κατάφεραν το πλέον αδύνατο: να σκοτώσουν ακόμα και την Ελπίδα. Την Ελπίδα πως η λύση θα έρθει και πάλι από κάποιον από "πάνω", κάποιον πολιτικό "εθνικό σωτήρα", όπως ήταν κάποτε για τον απλό κόσμο ο Βενιζέλος, ο μακαρίτης Καραμανλής ή ο μακαρίτης Παπανδρέου.

Όμως, φαίνεται πως ξεμείναμε από σωτήρες. Οι πολιτικοί που διαθέτουμε σήμερα, βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου. Άλλοι αδυνατούν να λειτουργήσουν στοιχειωδώς, άλλοι να προτείνουν λύσεις ικανές και ρεαλιστικές και οι υπόλοιποι έχουν εγκλωβιστεί ακόμα στην εποχή των ιδεολογιών, αυτοβαυκαλιζόμενοι είτε ως κομμουνιστές είτε ως σοσιαλιστές ή οικολόγοι.

Και δεν βρίσκεται ένας ικανός άνθρωπος, έξω από τα διεφθαρμένα μέχρι το μεδούλι υπάρχοντα κόμματα, να πει: "Τα προβλήματα μας είναι αυτά. Οι λύσεις μου είναι αυτές. Δεν είμαι σοσιαλιστής. Δεν είμαι φιλελεύθερος. Δεν είμαι κομμουνιστής. Δεν είμαι συντηριτικός. Είμαι ένας Έλληνας που αγαπά τη χώρα του. Ψηφίστε με."

Τόσο απλά.